De school is uit...
Lente vliegt in de armen van
haar mama.
De klaspop is deze avond voor haar, en ze is dolblij!!!
In al haar enthousiasme, verliest ze die en dat,
ziet ze pas thuis...
Dikke tranen :-( :-( :-(
Geen paniek... terug naar
school...
Daar glipt een man...
de school binnen...

die man is namelijk de poppendief maar dat weet niemand...
de poppendief sluipt door de school, hij loopt op de toppen
van zijn tenen van de ene hoek naar de andere.
dan ziet hij de klaspop liggen, lente is de man stilletjes ge­-
volgd en ziet nu ook de
klaspop liggen.
de dief neemt de pop en
verstopt die onder zijn mantel maar dat heeft lente wel gezien. de dief kijkt rond zich. lente verstopt zich vlug achter het hoekje...

De poppendief loopt weg
met de pop. Lente rent vlug naar de speelplaats. Ze
snelt naar haar beste vriendin, Lien. Samen bedenken ze een plan. Ze rennen terug naar klas.Daar zien ze rode voetstappen. Zijn dit de voetstappen van de poppendief? Zou de poppendief dan bloeden?
Of is het maar verf? Ze besluiten de rode stappen
te volgen...

De rode voetstappen
stoppen plots aan een muur
met een schilderij.
Lente en Lien bekijken het
schilderij heel nauwkeurig.
Wat staat erop ?
Een heleboel poppen en
daartussen de klaspop.
Lente wrijft met haar vinger
over de klaspop.
Ze voelt een knopje en duwt
erop. De muur schuift
open.
Wat zien ze ?
De rode voetstappen lopen
verder in een lange gang.

Lien stelt voor om de politie te
bellen. Maar Lente wil liever
zelf kijken. Ze besluiten om
naar binnen te gaan...
Ze volgen het spoor van de
rode voetstappen. Het wordt
steeds maar donkerder.
Plots struikelt Lien over iets.
Het is één van de poppen uit
het schilderij. De pop begint de
spreken. WQEHAHA!
Ze vragen aan de pop of hij de
poppendief heeft gezien.
De pop antwoordt: “Ik ben een
geheime pop, ik zeg lekker
niks!”
Ze schakelen de pop uit en
lopen verder.                          

Opeens splits de weg zich op
in 2 smalle en duistere
gangetjes.
Ze willen de gangen verkennen
en ieder gaan ze een kant op. Lente ziet een klein lichtje en stapt er voorzichtig op af... Wanneer ze een krakende
deur opent, ziet ze honderden poppen die haar met rode
ogen aanstaren...
Ze schrikt en draait zich zo
vlug mogelijk om. Ze ziet dat
de gang smaller wordt, zodat
ze zich moest haasten om
terug bij Lien te zijn. Helaas
was Lien spoorloos verdwenen…

Lente roept: “Help!!!” De schreeuw weergalmt in de gang. Ze rent heel rap in
paniek rond. Daar valt ze over iets zacht. Het is... een kledingstuk... Ze herkent de jas van de poppendief. Ze raapt de jas op en daaronder liggen drie stenen. Op één ervan ligt een brief. Op de
brief ziet ze ook rode vlekken. Zou deze brief ook van de poppendief komen...? Ze opent vol spanning de brief. Dan begint ze te lezen...

“Ik ben nog in het gebouw.
Lees aandachtig deze brief.”
Dat doet Lente dan ook maar opeens valt ze in een diepe
put. Daar ziet ze de rode voetstappen opnieuw. Ze volgt deze en komt op een grote
muur uit. Daar gaat ze
uitgeput wat zitten maar plots draait die muur open en daar ziet ze de poppendief.
Hij zei: “Binnen het uur verandert Lien in een pop.
Tenzij....”

“Tenzij ... je alle poppen hier kan tellen!”, riep de poppendief.
Lente begon met een bang hart aan de opdracht. Maar de poppen, die niet wisten wat er aan de hand was, begonnen dooreen te lopen. Lente werd heel boos en
gaf een luide schreeuw.
Alle poppen stonden stil en gingen dan toch bijeen
staan. Één pop kwam naar voor. “Wij zijn met 854 : 24
x 0. Tel daar dan 230 bij.

Lente zocht maar ze vond
de oplossing eerst niet. Ze was te zenuwachtig! Lente dacht bij zichzelf: “Nu moet
ik echt rustig worden!” Op­eens herinnerde ze zich iets uit de rekenles en vond ze
de uitkomst. Ze keerde zich om naar de poppendief en gaf het antwoord. De poppendief knipte met zijn vingers. Hij verdween en
wie stond daar? Lien! Lente en Lien vlogen elkaar in de armen en speelden daarna nog uren met de vele
poppen.